Επιτέλους! Δεν είμαστε όλοι ίδιοι! Μαζοποιούμαστε μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο και το χειρότερο είναι ότι νιώθουμε ασφάλεια ξέροντας ότι αυτό που φοράμε είναι trend και γενικώς αποδεκτό. Τα ρούχα πρέπει να τα φοράει κανείς και όχι να τον φοράνε, γιατί η εξωτερική μας εμφάνιση ακτινοβολεί τον χαρακτήρα μας. Και εμείς οι ίδιοι κάτι θέλουμε να πούμε με τον τρόπο που ντυνόμαστε.
Έχω δύο ντουλάπες γεμάτες με ρούχα κ όμως κάθε μέρα ξοδεύω πολύ χρόνο μπροστά στον καθρέφτη μέχρι να επιλέξω τι θα φορέσω. Και αυτό γιατί ανάλογα με την διάθεσή μου θέλω να βρω κάτι που να μπορώ να το υποστηρίξω την συγκεκριμένη στιγμή. Συνδυάζω τα κομμάτια με τον δικό μου τρόπο και οι γύρω μου με ξέρουν με τα χαρακτηριστικά στοιχεία της εμφάνισης μου.
Αυτό είναι και το βασικότερο, να είναι κανείς πρώτα ο εαυτός του και, αποδεχόμενος την εικόνα του, να χτίζει και να επενδύει πάνω στον ίδιο, δημιουργώντας το δικό του προσωπικό στυλ που τον διαφοροποιεί. Ακόμα και αν φοράει κανείς ό,τι new entry κυκλοφορεί αν δεν είναι σε θέση ο ίδιος να το υποστυρίξει δημιουργεί <<πασαλείμματα>> .
Θέλω να χρησιμοποιήσω ένα σχόλιο που διάβασα κάπου και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση : <<... το ντύσιμο σαν προετοιμασία για να «βγούμε στη σκηνή» της ζωής. Και όμοια με το θέατρο αλλάζουμε κοστούμια ανάλογα με το έργο, τη σκηνή, το ρόλο, τα συναισθήματα. Είτε ντυνόμαστε με την τελευταία λέξη της μόδας είτε φοράμε και ξαναφοράμε τα ρούχα που πιστεύουμε ότι μας ταιριάζουν, είτε είναι ακριβά, φτηνά, φανταχτερά, σεμνά, μαύρα ή πολύχρωμα τα ρούχα είναι μια απεικόνιση του εσωτερικού μας κόσμου που δείχνουμε σε όλους....>>
Και θα κλείσω με μια φράση από Coco Chanel : << I DONT DO FASHION. I AM FASHION >>
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου