Λένε για μένα . . .

Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες, οι μεσαίοι άνθρωποι μιλούν για γεγονότα, οι μικροί άνθρωποι
μιλούν για τους άλλους!
-Πλάτων-

Λένε για μένα- Πυξ Λαξ


Ο κόσμος είναι σκληρός και εύκολα βγάζει συμπεράσματα χωρίς να ξέρει. Δεν είναι λίγες οι φορές που μπήκαμε στην διαδικασία να σχολιάσουμε κάποιον για το ντύσιμό του, τα μαλλιά του, το ποτό του, την συμπεριφορά του. Ακούμε κάτι πού είπε κάαααποιος και το αφομοιώνουμε χωρίς να μπαίνουμε στην διαδικασία να βγάλουμε μόνοι μας συμπεράσματα.


Είναι φυσικό. Προτιμούμε να σχολιάζουμε τους άλλους, να κατακρίνουμε τρίτους γιατί φοβόμαστε να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας. Γιατί άραγε? Εμείς είμαστε οι τέλειοι, οι αψεγάδιαστοι, οι αλάνθαστοι και έχουμε το δικαίωμα να ασχολούμαστε με τις ζωές των άλλων. Μα γιατί? Μήπως επειδή ΔΕΝ ΈΧΟΥΜΕ ΔΙΚΉ ΜΑΣ ΖΩΉ. Ή και αν έχουμε η ζωή των άλλων είναι πιο ενδιαφέρουσα και με το να ασχολούμαστε με αυτήν γεμίζουμε και την δική μας, την μίζερη.


Την επόμενη φορά λοιπόν που θα ασχολήθείς με ζωές άλλων και θα αρχίσεις να λες τι θα έκανες εσύ στην θέση τους κάτσε σκέψου τι κάνεις στην δική σου ζωή. 


Η ζωή είναι σαν ένα σταυρόλεξο. Μεγαλώνοντας το γεμίζεις μέχρι να το ολοκληρώσεις και να κλείσεις τον κύκλο σου. Ποτέ όμως δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν οι λέξεις με τις οποίες το συμπλήρωσες είναι οι σωστές γιατί στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει οδηγός λύσεων.


Φρόντισε λοιπόν καλύτερα να γεμίζεις όσο γίνεται περισσότερο την δική σου ζωή γιατί είναι μικρή και άφησε τους άλλους να κάνουν τις δικές τους επιλογές για τις δικές τους ζωές. Α! Και όλα μέσα στο παιχνίδι είναι. Γέλιο, έρωτας, αγάπη, φιλία, οικογένεια αλλά και οι στενοχώριες. Ποίο το νόημα να σου πάνε όλα καλά πάντα και να μην προσπαθείς για τίποτα?


:)

kisses <3

Βιομηχανία ανορεξικών

Μια εικόνα είναι ίση με χίλιες λέξεις λένε. Το βίντεο που παρακολουθήσατε είναι απλά συγκλονιστικό. Το φαινόμενο, ή καλύτερα, η αρρώστια: νευρική ανορεξία! Θύματα: κορίτσια κυρίως, από 14 έως 28 ετών! Το 1983, ο θάνατος της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Κάρεν Κάρπεντερ, έφερε στο προσκήνιο την αρρώστια. Όταν πέθανε ζύγιζε μόνο 50 κιλά.

Τα τελευταία χρόνια κατακλύζει τον πλανήτη σαν επιδημία και πλήττει ολοένα και περισσότερα άτομα! Κοπέλες φυσιολογικές προς αδύνατες προσπαθούν να απομακρύνουν από το σώμα τους το παραμικρό ίχνος κρέατος με σκοπό να μοιάσουν στα ακριβοπληρωμένα μοντέλα των πανίσχυρων οίκων μόδας άλλα και στις γνωστές star. Πιστεύουν πως έτσι θα αρέσουν, θα γίνουν ποθητές και ζηλευτές. 

Λάθος. 

Ωραίο είναι το υγιές, το νορμάλ, το φυσιολογικό. Αυτό είναι το ποθητό. Και δεν εκφράζω προσωπική άποψη αλλά κάτι το κοινώς αποδεκτό. Ρίξτε μια ματιά στις παρακάτω εικόνες.

Σταρ του κινηματογράφου, μοντέλα αλλά και εστεμμένες, όπως η αυτοκράτειρα Σίσσυ, αποτελούν τα θύματα της ψυχογενούς ανορεξίας

Τατιάνα Στεφανίδου

Δούκισσα Νομικού

Lindsay Lohan

Nicole Richie

Μάρα Δαρμουσλή 

«Είχα φτάσει 47 κιλά με 1,74 μ. ύψος. Δε δούλευα, ποιος να με προσλάβει; Το χειρότερο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι όταν κάνεις κακό στον εαυτό σου, έχεις πλήρη επίγνωση, σε αυτό που δεν έχεις επίγνωση είναι πότε χάνεις τον έλεγχο.>>

Νανά Καραγιάννη 

Ζέτα Μακρυπούλια

“Δείτε με εσείς και πείτε μου. Εάν με θεωρείτε ανορεξική, τι να πώ… Κοιτάξτε με. Όχι μόνον δεν είμαι δηλαδή, αλλά έχω πάρει και δύο τρία κιλάκια και δεν ξέρω πώς να τα χάσω... Είμαι μια χαρά και μόνο εγώ ξέρω εάν έχω πρόβλημα. Και ξέρω ότι δεν έχω”

Εχει πάρει κιλά και δεν ξέρει πως να τα χάσει; !???? Αν αυτή η εικόνα και αυτή η δήλωση δεν είναι ανορεξικού ανθρώπου τότε ποιανού είναι ;

Ζέτα Δούκα

Η Ζέτα ίδρυσε την Εταιρία Υποστήριξης Ατόμων με διατροφικές διαταραχές ΑΝΑΣΑ. Μπράβο της! Τέτοια άτομα αξίζουν να είναι πρότυπα και όχι τα στραγγισμένα μοντέλα! 

Kate Moss

H κόρη της Donatella Versace, Allegra

...αλλά και η ίδια η Donatella Versace σε φωτογραφίες που σοκάρουν!

Είναι φυσικό λοιπόν, μετά μια κοπελίτσα που θα δει μια τέτοια μεγάλη εταιρεία μόδας, έναν τέτοιο θρύλο, να έχει για ιδρυτές υποδείγματα ανορεξίας και να πλασάρει ανορεξικά και ατροφικά μοντέλα, να θέλει να μεταπλάσει το σώμα της κατά αυτόν τον τρόπο!

Όλα αυτά τα προκαλεί η ίδια η κοινωνία μας, καθώς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και η Μόδα προβάλλουν καθημερινά πανέμορφα,ψηλά, γυμνασμένα,υπέροχα και μερικες φορές αποστεωμένα μοντέλα, αναγκάζοντας τους απλούς ανθρώπους να θέλουν να τους μοιάσουν απεγνωσμενα..

Το συγκλονιστικό είναι οτι υπάρχουν ακόμα και site στο διαδίκτυο όπου άτομα, κυρίως ανορεξικά, αντιτίθενται στην κοινή γνώμη και οι απόψεις τους σοκαρουν! Το να επισκεφτεί μία τέτοια ιστοσελίδα ένα άτομο που πάσχει από ανορεξία μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για την υγεία του. Τέτοιες ιστοσελίδες είναι κυρίως ξένες και η πρόσβαση σε αυτές ιδιαίτερα εύκολη ειδικά αν κάποιος έχει... προσωπικό λόγο να τις εντοπίσει. Σκοπός αυτών των ιστοσελίδων, των οποίων δημιουργοί είναι κυρίως γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία (όχι πως δεν είναι δυνατόν και άνδρες να έχουν το ίδιο πρόβλημα), είναι οι πάσχοντες να νιώσουν... καλά με τον εαυτό τους! Παράλληλα, παρέχουν ακόμα και συμβουλές ώστε το άτομο να ξεχνιέται (!) όταν του έρθει η όρεξη να φάει. Συχνά προσπαθώντας να δώσουν βάση στις απόψεις τους φέρνουν ως παραδείγματα υπερβολικά αδύνατα μοντέλα.

H παρακάτω εικόνα δείχνει τα κύρια συμπτώματα ενός ανορεξικού ανθρώπου ->

Όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει! Η βιομηχανία της μόδας ξεκίνησε να χρησιμοποιεί πιο φυσιολογικά μοντέλα για τις πασαρέλες της αλλά και για την διαφήμιση των προϊόντων της. Έχει τεθεί επιπλέον, όριο συγκεκριμένων κιλών που θα πρέπει να ζυγίζει μία γυναίκα που εργάζεται ως μοντέλο, ακριβώς για να αποφευχθεί το φαινόμενο να αντιμετωπίσει πρόβλημα διαταραχής φαγητού.

Νομίζω πως κατά διαστήματα πολλά κορίτσια έχουν μπει σε αυτό το << τριπάκι >> να θεωρούν τον εαυτό τους χοντρό ενώ δεν είναι και να προσπαθούν με χαζές δίαιτες και γυμναστική να χάσουν τα περιττά κιλά που δεν έχουν. 

Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Επηρεάζομαι  όπως πολλές άλλες κοπέλες και προσπαθώ κατά διαστήματα να χάσω κιλά παρά το γεγονός ότι όλοι γύρω μου μου επαναλαμβάνουν πως ΔΕΝ ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ! Είμαι 53 κιλά και χαίρομαι που οι άλλοι βλέπουν σε μένα ένα σώμα και όχι ένα μάτσο κόκαλα! Και... όπως λέει και η κυρα Κούλα ( η γιαγιούλα μου ) η κοιλίτσα θα γίνει μπόι! Ακόμα περιμένω ! χιχι :)

Ας αποδεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι!

Ας αποφεύγουμε τις ακρότητες και ας αποζητούμε πάντα την μεσότητα όπως έλεγε και ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ Αριστοτέλης!

: D

Τα ρουχα πρέπει να τα φοράει κανεις και όχι να τον φοράνε.

Όλα ξεκινάνε από τις πασαρέλες του κόσμου. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνα οι σχεδιαστές θαρρείς και τρελαίνονται και εφεύρουν όλο και πιο περίεργα σχέδια με στόχο.... φυσικά να εντυπωσιάσουν! Τα ρούχα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κατακλύζουν τις αγορές μη αφήνοντας κανέναν να ξεφύγει από τον κλοιό  της μόδας. Παντού βλέπεις τα ίδια και τα ίδια φορεμένα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Λεοπάρλ και ρίγα, βάτες και μπόχο !


Επιτέλους! Δεν είμαστε όλοι ίδιοι! Μαζοποιούμαστε μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο και το χειρότερο είναι ότι νιώθουμε ασφάλεια ξέροντας ότι αυτό που φοράμε είναι trend και γενικώς αποδεκτό. Τα ρούχα πρέπει να τα φοράει κανείς και όχι να τον φοράνε, γιατί η εξωτερική μας εμφάνιση ακτινοβολεί τον χαρακτήρα μας. Και εμείς οι ίδιοι κάτι θέλουμε να πούμε με τον τρόπο που ντυνόμαστε.


Έχω δύο ντουλάπες γεμάτες με ρούχα κ όμως κάθε μέρα ξοδεύω πολύ χρόνο μπροστά στον καθρέφτη μέχρι να επιλέξω τι θα φορέσω. Και αυτό γιατί ανάλογα με την διάθεσή μου θέλω να βρω κάτι που να μπορώ να το υποστηρίξω την συγκεκριμένη στιγμή. Συνδυάζω τα κομμάτια με τον δικό μου τρόπο και οι γύρω μου με ξέρουν με τα χαρακτηριστικά στοιχεία της εμφάνισης μου.


Αυτό είναι και το βασικότερο, να είναι κανείς πρώτα ο εαυτός του και, αποδεχόμενος την εικόνα του, να χτίζει και να επενδύει πάνω στον ίδιο, δημιουργώντας το δικό του προσωπικό στυλ που τον διαφοροποιεί. Ακόμα και αν φοράει κανείς ό,τι new entry κυκλοφορεί αν δεν είναι σε θέση ο ίδιος να το υποστυρίξει δημιουργεί <<πασαλείμματα>> .


Θέλω να χρησιμοποιήσω ένα σχόλιο που διάβασα κάπου και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση : <<... το ντύσιμο σαν προετοιμασία για να «βγούμε στη σκηνή» της ζωής. Και όμοια με το θέατρο αλλάζουμε κοστούμια ανάλογα με το έργο, τη σκηνή, το ρόλο, τα συναισθήματα. Είτε ντυνόμαστε με την τελευταία λέξη της μόδας είτε φοράμε και ξαναφοράμε τα ρούχα που πιστεύουμε ότι μας ταιριάζουν, είτε είναι ακριβά, φτηνά, φανταχτερά, σεμνά, μαύρα ή πολύχρωμα τα ρούχα είναι μια απεικόνιση του εσωτερικού μας κόσμου που δείχνουμε σε όλους....>>


Και θα κλείσω με μια φράση από Coco Chanel : <<  I DONT DO FASHION. I AM FASHION >>